ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ យើងប្រាកដជាចង់ឲ្យបុគ្គលិករបស់ខ្លួនចូលចិត្តនិងគោរពស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែវាមិនងាយស្រួលនោះទេក្នុងរឿងនេះ ជាពិសេសធ្វើជាដឹកនាំបុគ្គលិកចាស់ដែលមានបទពិសោធន៍យូរជាងយើង។

ដោយគាត់កើត និងជំងឺខ្លីមួយជំហៀងខ្លួនដែលធ្វើឱ្យគាត់និយាយត្រដិត នៅអាយុ៤ឆ្នាំគាត់បានចូលហាត់របាំហើយនៅអាយុ២៤ឆ្នាំគាត់បានទៅរស់នៅ ញូវយ៉ក ដើម្បីបំពេញក្តីស្រមៃចង់ក្លាយជាតារាសម្តែងប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងគឺគ្មានប្រយោជន៍នោះទេ គាត់កាន់តែក្រទៅៗរហូតដេកនៅតាមបេនឡានក្រុងអស់រយៈពេល៣អាទិត្យ។ នៅថ្ងៃមួយគាត់ក៏បានសម្រេចចិត្តលក់ឆ្កែ

ពីដើមកាលមិនទាន់មានបច្ចេកទេសជឿនលឿន មនុស្សយកការជួបជុំជារឿងដែលសប្បាយរីករាយបំផុត ហើយឱ្យភាពសំខាន់លើមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ប៉ុន្តែដល់សម្លឹងមកមើលបច្ចុប្បន្នកាលវាហាក់ដូចជាប្រែប្រួលស្ទើរតែ៣៦០ដឺក្រេ ដែលមនុស្សឱ្យភាពសំខាន់លើ: _ទោះជួបជុំគ្នាក៏បរិយាកាសហាក់មើលទៅដូចជាសោះអង្គើយ។ អង្គុយទល់មុខគ្នា តែចិត្តហាក់ឃ្លាតឆ្ងាយពីគ