ដូចម្តេចដែលហៅថារណ្តំស្រៈ និង រណ្តំព្យញ្ជន?

១. រណ្តំស្រៈ (Assonance)

រណ្តំស្រៈ គឺជាការប្រើពាក្យដែលមាន ស្រៈដូចគ្នា និង មេប្រកបដូចគ្នា (បើមាន) ប៉ុន្តែអាចមានព្យញ្ជនៈដើមខុសគ្នា។ វាគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃ "ចំណាប់ចុងជួន" នៅក្នុងកំណាព្យ។

• លក្ខណៈសម្គាល់៖ សូរស្រៈដូចគ្នាទាំងស្រុង។

• ឧទាហរណ៍៖ * កែវ - ឆ្មែវ (រណ្តំស្រៈ អែ និងមេប្រកប វ)

  • រៀន - សរសេរ (មិនរណ្តំទេ)

  • រៀន - ទៀន (រណ្តំស្រៈ អៀ និងមេប្រកប ន)

២. រណ្តំព្យញ្ជនៈ (Alliteration)

រណ្តំព្យញ្ជនៈ គឺជាការប្រើពាក្យដែលមាន ព្យញ្ជនៈដើមដូចគ្នា ឬមានសូរអក្ខរៈក្នុងក្រុមជាមួយគ្នា ទោះបីជាស្រៈខុសគ្នាក៏ដោយ។ ការប្រើរណ្តំព្យញ្ជនៈធ្វើឱ្យឃ្លាប្រយោគមានភាពរអិលមាត់ និងពីរោះបែបលក្ខណៈសូរអុកឡុក។

• លក្ខណៈសម្គាល់៖ អក្សរដើមដូចគ្នា។

• ឧទាហរណ៍៖

  • កម្រ កកើត (រណ្តំអក្សរ ក)

  • រូបរាង រុយរឿង (រណ្តំអក្សរ រ)

  • ស្លាប់ សស់ សស្ពាស (រណ្តំអក្សរ ស)